Posted in թարգմանություններ

Առակի թարգմանություն 2

Один простой деревенский паренек впервые попал в город.
На станционной платформе кто-то наступил ему на ногу и сказал: *Простите*. Затем он направился в гостиницу, но там кто-то снова толкнул его и сказал: *Простите!*
Потом он пошел в театр, и кто-то почти сбил его с ног со словами: *Простите*.
Тогда этот парень из деревни воскликнул:
— Это здорово, а мы никогда не знали этой уловки. Делай все, что тебе угодно кому угодно и просто извиняйся!
И он двинул кулаком человека, проходившего мимо, и сказал:
— Простите!

Մի սովորական,գյուղացի տղա իր կյանքում առաջին անգամ գնաց քաղաք: Կայարանի մոտ ինչ-որ մեկը կանգնեց իր ոտքին և ասաց.

-Ներողություն

Հետո նա գնաց կինոթատրոն և այնտեղ մեկը քիչ էր մնում կանգներ նրա ոտքին կրկին, բայց ասաց.

-Ներողություն

Երբ տղան արդեն գյուղ գնաց, նա բարձր բացականչեց.

-Ինչ զվարճալի է, մենք այս հնարքը դեռ չգիտեինք:Դուք կարող եք անել ում ուզեք և ինչ ուզեք, բայց հետո անպայման ասեք՝ ներողություն:

Այնուհետև նա արմունկով խփեց մի մարդու, ով մոտակայքում անցնում էր, և ասաց

-Ներողություն․․․

Advertisements
Posted in թարգմանություններ

Առակի թարգմանում 1

Мастер и чайная чашка
   Один Мастер путешествовал инкогнито с учениками. Они остановились в караван-сарае на ночь. Утром хозяин подал завтрак и чай.
Когда они стали пить чай, хозяин неожиданно припал к ногам Мастера. Ученики очень удивились. Откуда хозяин мог узнать, что среди них Мастер? Кто открыл тайну хозяину караван-сарая? Мастер засмеялся и сказал:
– Не удивляйтесь, спросите его самого, как он узнал меня.
Ученики обратились к хозяину с вопросом:
– Как ты узнал, что он Мастер?
– Я не мог не узнать, – сказал хозяин. – Много лет я накрываю стол для моих гостей. Я видел тысячи людей, но я никогда не встречал человека, который с такой любовью смотрел бы на чайную чашку.

Վարպետը և թեյի բաժակը

Մի վարպետ ծպտված ճանապարհորդում էր աշակերտների հետ։ Նրանք կանգ առան քարավանատանը գիշերելու նպատակով։  Առավոտյան տերը նրանց հյուրասիրեց նախաճաշ և թեյ։ Երբ նրանք սկսեցին թեյել, տերը հանկարծակի ընկավ վարպետի ոտքերի առաջ։ Աշակերտները շատ զարմացան։ Որտեղի՞ց տերը կարող էր իմանալ, որ վարպետը իրենց մեջ է։ Ո՞վ էր հայտնել գաղտնիքը քարավանատան տիրոջը։ Վարպետը ծիծաղեց և ասաց։ Մի զարմացեք, ինքներդ հարցրեք նրան, թե՞ ինչպես է ինձ ճանաչել։ Աշակերտները դիմեցին տիրոջը հարցով։                                                                                                                                         -Ինչպե՞ս ես դու իմացել, որ նա վարպետն է։                                                                                     -Ես  չէի կարող նրան չճանաչել։ Երկար տարիներ ես սեղան եմ գցում իմ հյուրերի համար։ Ես տեսել եմ հազարավոր մարդկանց, բայց երբեք չեմ հանդիպել մի մարդու, ով թեյի բաժակին կնայեր այդքան սիրով։