Posted in Գրականություն

Հարուկի Մուրակամի «Սպիտակ սուտը»

Ես ընթերցեցի պատմվածքը, որում հեղինակը փորձում էր բացատրել, որ սուտը լինում է երկու տեսակի՝ կարմիր և սպիտակ։ Սպիտակ սուտը մեղմ սուտն է, որը առօրիայում կարելի է օգտագործել, իսկ կարմիր սուտը հանցանք է։ Ես հեղինակի հետ համաձայն չեմ, որովհետև ինձ համար սուտը չունի տեսակներ։ Սուտը մնում է սուտ լինի մեղմ, թե մեխ կարևոր չէ։ Ես ինքս տանել չեմ կարողանում ցանկացած սուտ և փորձում եմ հեռու մնալ ստելուց և ստող մարդկանցից։ Սակայն իմ կարծիքով կյանքում կան պահեր, երբ մարդուն կարող է փրկել միայն սուտը, այնպես որ եթե ստով չես վնասում քեզ ու շրջապատդ, այլ անում ես հակառակը ուրեմն ստել կարելի է, բայց դա չի նշանակում, որ սուտը պիտի դառնա բնավորություն և ամեն իրավիճակում քեզ մխիթարելով, որ մի փոքրիկ սուտ է և մի անգամ կարելի է և ստել պիտի խաբես ինքդ քեզ ու սուտը դարձնես առօրիայիդ մի մասնիկը։ Առանց ստի հնարավոր չի լինի, քանի որ եթե բոլոր մարդիկ ասեն այն, ինչը մտածում են, կյանքը կկորցնի իր բոլոր գույները։ 

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s