Posted in Հայոց լեզու

Պաուլո Կոելիո հատված ութերորդ

Մի ուսուցիչ հարյուրավոր աշակերտ ուներ: Ամեն հարմար պահի նրանք աղոթում էին՝ բացի մեկից, ով հարբեցողի մեկն էր: Իր մահվան օրը ուսուցիչը կանչեց հարբեցող աշակերտին և նրան փոխանցեց իրենց խորհրդի բոլոր գաղտնիքները: Մյուս աշակերտներն ընդվզեցին:

-Ի՜նչ ամոթ է: Մենք հանուն ուսուցչի ամեն ինչ զոհաբերեցինք, բայց նա ընդունակ չեղավ գնահատելու մեր որակները, – ասացին նրանք:

Ուսուցիչն ասաց.

-Ես պարտավոր էի փոխանցել այդ գաղտնիքները այնպիսի մարդու, ում լավ եմ ճանաչում: Նրանք, ովքեր բարեկիրթ են թվում, սովորաբար թաքցնում են իրենց փառասիրությունը, գոռոզամտությունն ու անհանդուրժողականությունը: Այնպես որ, ես ընտրել եմ այն աշակերտին, ում թերությունը կարողացել եմ տեսնել՝ հարբեցողին:

 

Մարդիկ հաճախ կեղծավորությոաւն են անում և թաքցնում են իրենց բոլոր վատ կողմերը, թերությունները և ոչ ոք չի կարող իմանալ թե այդ մարդն ինչքան ստոր է, ինչքան վատն է և ինչերի է ընդհունակ։ Իսկ եթե մարդն անկեղծ է լինում նա պարզ ցույց է տալիս իր բոլոր թերությունները։ Թերությունները կարևոր չեն կարևորը անկեղծությունն է, միակ բանը որը այս կյանքում գնահատվում է։ Բարիներ չկան, անթերներ չկան, ամեն մեկն էլ թաքցնում է իր վատ բնավորության գծերը և հենց դա էլ պատճառն է, որ նա դառնում է կեղծավոր։

Advertisements
Posted in Հայոց լեզու

Պաուլո Կոելիո հատված յոթերորդ

-Ճիշտ է, որ ամեն ինչ արժեք ունի, բայց արժեքը միշտ հարաբերական է: Երբ մենք հետևում ենք մեր երազանքներին, ուրիշների վրա դժբախտի ու անհաջողակի տպավորություն ենք թողնում: Բայց կարևոր չէ, թե ուրիշներն ինչ են մտածում: Կարևորը մեր սրտում եղած ուրախությունն է:

Իրոք ուրիշները քեզ երբեկ էլ չեն կարող հասկանալ։ Նրանց կարող է թվալ, որ քո արարքները շատ ծիծաղելի են, սակայն կարևորն այն է, թե ինչ ես զգում դու, ինչպես ես հրճվում քո հոգու խորգում և թքած ունեցիր ուրիշների կարծիքների վրա, մի ընկճվիր ու շարունակիր անել, այն ինչը քեզ հոգուտ խորքում ժպիտ է բերում։ Կարևորը լինես ուրախ և քս ուրախությունը դիմացիններին չտա դժբախտություն։

Posted in Հայոց լեզու

Պաուլո Կոելիո հատված վեցերրորդ

Կյանքը նման է հեծանվային մեծ վազքի, որի նպատակը սեփական Անհատական ճակատագրով ապրելն է: Մեկնագծի վրա մենք միասին ենք՝ համախոհ և խանդավառ: Բայց վազքը սկսելուն պես նախնական ուրախությունն ընկրկում է խնդիրների՝ ուժասպառության, միօրինակության, ընդունակությունների հանդեպ կասկածանքի առաջ: Մենք ուշադրություն ենք դարձնում, որ որոշ ընկերներ հրաժարվել են խնդիրներն ընդունելուց, և նրանք դեռ մրցավազքի մեջ են միայն այնքանով, որ չեն կարող ընդհատել վազքը ճանապարհի կեսին: Նրանք բավականին շատ են: Նրանք առաջ են ընթանում աջակցության մեքենայի հետ, հարաբերվում են միայն իրար միջև, և նրանց առաքելությունն ավարտված է: Մենք սկսում ենք առաջ անցնել նրանցից, հետո մնում ենք միայնակ, մեզ նոր անակնկալներ են մատուցում անծանոթ ճանապարհները, խնդիրներ են առաջանում հեծանվի հետ: Մենք հոգնում ենք ու հարցնում ինքներս մեզ՝ իմաստ ունե՞ն այս ջանքերը: Այո’, իմաստ ունեն: Մի’ հանձնվեք:

 

Այս տողերն ասում են, որ երբեք կյանքում պետք չէ հանձնվել։ Պետք չէ պայքարի կեսից ետ նահանջել։ Պետք է սկսել պայքարն ու այն տանել մինչև վերջ։ Պետք է ունենալ մեծ կամքի ուժ և երբեք չհանձնվել, ինչ էլ որ լինի։ Եթե չհանձնվես հնարավորություն կստանաս հաղթելու կյանքի պայքարում, եթե թեկուզ պարտվես, սակայն հանձնված չլինես, դու բոլորին կապացուցես, որ կյանքում կարևորը կամքն է ու հավատը։

Posted in Հայոց լեզու

Պաուլո Կոելիո հատված հինգերրորդ

– Ի՞նչու ես ժպտում,- հարցրեց նա:  – Որովհետև ես հասկացել եմ բանանների իմաստը,- պարկը բացելով և նեխած բանանները հանելով՝ պատասխանեց հոգևորականը:- Սա հենց կյանքն է, որ անցել է իր ուղին և չի օգտագործվել, ու հիմա արդեն շատ ուշ է: Ապա նա իր պարկից մի ուրիշ բանան հանեց, որ դեռ կանաչ էր: Նա այն ցույց տվեց մարդուն և ապա դրեց պարկի մեջ: -Սա այն կյանքն է, որ դեռ չի սկսել անցնել իր ուղին և սպասում է հարմար պահի: Վերջապես նա հանեց իր պարկից մի հասուն բանան, մաքրեց ա յն և կիսելով տղամարդու հետ՝ ասաց. – Սա ներկա պահն է: Սովորի՛ր ապրել այն առանց վախի:

Ինձ այս տողերը ամենից շատ դուր եկան։ Ինձ թվում է, որ կյանքը վախով լցված, դառնում է անիմաստ մի ուղղի։ Պետք է չվախենալ և հաղթահարել ամեն մի վախ, որպեսզի ապրել և վայելել կյանքը, քանի որ երբեկ չգիտես ապագատ ինչ կլինի։

Posted in Հայոց լեզու

Պաուլո Կոելիո հատված չորրորդ

— Հաճախ ավելի հեշտ է սիրել, քան  սիրվել:  Մենք դժվարությամբ ենք ընդունում  ուրիշների  օգնությունն ու  աջակցությունը:  Մեր անկախ մնալու բոլոր փորձերը   ուրիշներին  զրկում են իրենց սերը  մեր հանդեպ արտահայտելու  հնարավորությունից։ Շատ ծնողներ իրենց ծերության ժամանակ  զրկում են իրենց զավակներին  ծնողի հանդեպ իրենց  սերն  ու  աջակցությունը  դրսևորելու  հնարավորությունից, որ ստացել են   զավակները  մանկության տարիներին: Շատ  ամուսիններ  (և կանայք),  երբ  դժբախտությունը բախում է նրանց  դուռը, ամաչում են  ուրիշներից կախված լինելու համար:  Արդյունքում սիրո գետը չի հոսում:  Դուք  պետք է ինչ-որ մեկից  ընդունեք  սիրո կոչը:  Դուք պիտի թույլ տաք  ուրիշներին՝ օգնելու ձեզ, որպեսզի ուժ ունենաք առաջ գնալու:  Եթե դուք   խոնարհությամբ  ու  մաքրությամբ  ընդունում եք  այդպիսի սերը,  հասկանում եք, որ Սերը  միայն չի տալիս կամ միայն  վերցնում.  դա  տեղի է ունենում  միաժամանակ:

Ինձ համար այս խոսքերը շատ ճիշտ են։ Իմ կարծիքով երբ սիրում ես զգում ես մի հաճույք, կարծես հայտնվում ես երազներում, սակայն երբ քեզ են սիրում իսկ դու սառն ու անտարբեր ես դու այդ իրավիճակից բացարձակապես հաճույք չես ստանում։ Նաև սերը ունի վերջ, մարդիկ մահանում են և այդ սերը անհետանում է։ Սերը ժամանկի ընթացքում վերանում է, իսկ եթե դու ես սիրում դու այդ ամբողջ ընթացքում զգում ես մի բան, մի վառ զգացողություն և հիասթափությունից հետո, երբ էլ չսիրես նրան ում մի ժամանակ սիրում էիր դու կհիշես այդ բոլոր զգացողություններն ու կհասկանաս թե ինչ է սերը, ինչը չես հասկանա եթե սիրված լինես, ոչ թե սիրես։

Posted in Հայոց լեզու

Պաուլո Կոելիո (հատված երրորդ)

— Միայն  սերն է մեզ փախուստի  հնարավորություն տալիս:  Միայն սերն է ստրկությունը վերածում ազատության:  Եթե մենք չենք կարող սիրել, ավելի լավ է կանգ առնենք: 

Ինձ այս խոսքերը շատ դուր եկան։ Իմ կարծիքով եթե սերը չլիներ մարդիկ չէին լուսավորվի իրենց հոգում։ Նրանք հավերժ կապրեին խավարում և կմտածեին, որ դա խավար չէ այլ ուրախ ու լուսավոր մի կյանք է, որն իրենք վայելում են, սակայն սերը այնքան է բացում մարդկանց աչքերը և մարդիկ սկսում են հասկանալ, որ մինչ այդ եղել են խավարի մեջ թաղված։

Posted in Հայոց լեզու

Որոմի առակը

Հիսուսը մի ուրիշ առակ էլ պատմեց նրանց և ասաց.
– Մի մարդ լավ սերմեր սերմանեց իր արտի մեջ։ Մի գիշեր, երբ ամեն մարդ քնի մեջ էր, նրա թշնամին եկավ, որոմ ցանեց ցորենի մեջ և գնաց։  Երբ սերմերն աճեցին և սկսեցին հասկ դառնալ, այն ժամանակ երևաց և այդ որոմը։  Տանտիրոջ ծառաները եկան և ասացին նրան. «Տե՛ր, մի՞թե դու քո արտի մեջ միայն լավ սերմեր չսերմանեցիր. հապա որտեղի՞ց է այդ որոմը»։  Տերը պատասխանեց. «Թշնամի մարդու արած գործ է դա»։ Ծառաներն ասացին. «Ուզո՞ւմ ես, որ գնանք և քաղհանենք որոմը»։  «Ո՛չ,-պատասխանեց Տերը,-որպեսզի չլինի թե որոմը քաղելիս ցորենն էլ միասին արմատախիլ անեք։ Թողե՛ք, որ երկուսն էլ միասին աճեն մինչև հնձի ժամանակը. ես այն ժամանակ հնձողներին կասեմ՝ նախ որո՛մը քաղեցեք, խրձե՛ր կազմեցեք այրելու համար և ապա միայն քաղեցե՛ք ցորենը և ամբարեցե՛ք իմ շտեմարաններում»։
Ահա ճիշտ սրա նման է երկնքի արքայությունը։

Իմ կարծիքով այս առակը ասում է, որ պետք է ունենալ համբերություն և գործի ընդհացքում խոչընդոտները չվերացնել, քանի որ երբեկ չես կարող իմանաալ թե ինչ արդյունք կունենա այդ գործի ավարտը։ Նաև պետք է փորձես աչք փակել որոշ բաների վրա, իսկ հետո այդ ամենը ինքստինքյան կվերանա։